lundi 17 avril 2017

E rosule di Saadi

T'aghju vulsutu purtà stamane duie rose
n'avia tantu in grembiu, regine maestose
chì i nodi strinti ùn l'anu pussute tene.

Si sò strappati i nodi. E rose vulate
in u ventu, sinu à u mare sò andate,
l'acqua anu seguitatu per ùn più rivene.

Rossa a matarasciata cum'è infiarata.
Ne ferma a mo rodda stasera prufumata
è nantu à a mo pelle u muscosu ricordu.


D'appressu à Les roses de Saadi*, Marceline Desbordes-Valmore


***

Natu in Chiraz versu u 1210 è mortu versu u 1291 Saadi fubbe unu di i pueti è cuntatori persani più famosi di l'epica medievale.
Hà scrittu frà altru u Golistan (l'ortu di e rosule) è u Bustan (l'ortu di i frutti).
Saadi hè cunnisciutu per à so maestria di a lingua è a prufundezza di e so idee.



dimanche 9 avril 2017

Eranu e Palme...

T'avveni ?

U sole splendia
tuttu era felicità
un ghjornu di canti
di tavulini bianchi
di merli rossi
di fratellanza.

D'azuru era u cele
è allegra a rundinella
era tempu mele
di u tenesi caru
di l'eiu è tù.


Eranu e Palme
un ghjornu di tant'anni fà...
T'avveni ?
 O memoria...



vendredi 24 mars 2017

E mo pruprietà

Pruprietariu
sò dinù eo
di duie lenze
di silenziu biancu
in fondu à u cerbellu

*

Propriétaire
je suis moi aussi 
j'ai douze arpents
de silence blanc
 tout au fond du cerveau

Kenneth White


samedi 11 mars 2017

Falla quantunque...

L'omi sò aspessu sragiunevuli, illogichi è centrati nantu à elli stessi, perdonali quantunque...
Sè tù sì bravu, ti ponu accusà d'esse egoistu è d'avè pensate sottintese, sia bravu quantunque...
Sè tù riesci, truverai falsi amichi è veri nemichi, riesci quantunque...
Sè tù sì francu è unestu, forse chì certi t'inganneranu...
Sia unestu è francu quantunque...
Ciò chè t'ai messu anni è anni à custruisce, qualchidunu puderebbe lampallu in terra in una nuttata, custruisci quantunque...
Sì tù trovi a serenità è a gioia, puderianu esse ghjalosi...
Sia felice quantunque...
U bè chè tù faci oghje, d'altri si ne seranu forse scurdati dumane...
Fà u bè quantunque...
Dà à u mondu l'ottimu chè tù ai , è ancu ùn seria micca abbastanza,
dalli quantunque l'ottimu chè tù ai...

Arricordati chì ghjè una storia trà Diu è tù è ùn hè mai stata trà tù è elli.

Mère Teresa di Calcutta.





dimanche 19 février 2017

Mascara


Ma ùn dì quale tù sì

pocu impreme di sapèlla

a vita a vole cusì

Arlecchinu o Pulcinella

sottu à a mascara turchina

ghjochi à a piattatella...




22 di ghjennaghju di u 2015


vendredi 17 février 2017

U mo paese quallà


Ma sò natu quallà in la nebbia misteriosa

in un paisucciu induve i muri catramati

aggrottanu marinari povari è testardi

sott’à celi di tonu, di cennara furiosa.



I stagni torbidi, i boschi tristi i campi nudi

è Nuvembre grisgiognu, u so mantellu ghjalume

è l’albori d’inchjostru, i tramonti negrufume

a mo corcia infanzia l’hà troppu bè cunnisciuti.



O paesi assulanati, di bellezze more

sì e vostre piaghje a vostra rena i vostri valloni

allunsiganu aspessu i mo più cari sogni

à ‘ssu paese caru ferma liatu u mo core.


Eugène Boudin, Port d’Anvers ( Orsay), 1871

D’appressu à Mon village là-bas, di Emile Verhaeren





Mais, je ne suis né las-bas, dans les brumes de Flandre,
En un petit village où des murs goudronnés
Abritent des marins pauvres et obstinés,
Sous des cieux d'ouragan, de fumée et de cendre.

Les marais noirs, les bois mornes et les champs nus
Et novembre grisâtres et ses cheveux de pluie
Et les aurores d'encre et les couchants de suie,
Ma brève enfance, hélas ! les a trop bien connus.

O vous, les pays d'or et de douce splendeur,
Si vos bois, vos ballons, vos plaines et vos grèves
Tentent parfois encor mes désirs et mes rêves,
C'est la Flandre pourtant qui retient tout mon coeur.





mardi 31 janvier 2017

A ciuccia leghje l'almanaccu




A ciuccia leghje l’almanaccu*

Vicinu à l’ove a ciuccia leghje l’almanaccu
fora di i Santi, d’u tempu ch’ellu ferà
curiosa fideghja i segni d’u zodiacu
a Capra, u Toru i Pesci, l’Arghjetu eccetera.

È cusì mette à crede ingenua paisana
chì sopra à u so capu in le cunstellazioni
ci sò mercati pari, cumpagni di Diana
cun tori, capre è pesci, sumeri è muntoni.

Serà u mercatu di u Cele ch’ella leghje
è ghjunta à a pagina d’u segnu di e Stateghje
si dice chì in Cele, cum’è inde u merchente
si pesa u caffè u sale è e cuscenze.


28 di ghjennaghju di u 2017
Annu Novu chinese
Annu di u Ghjallochju di focu


*D’appressu à L’enfant lit l’almanach di Francis Jammes

lundi 14 novembre 2016

Fratellu




Tù u fratellu ch'ùn aghju avutu
s'o t'avia cunnisciutu
n'averiamu fattu inseme,
zitellucci cari à tempu nati
ùn ci seriamu più lasciati
cum’è vechji amichi di sempre.


Averiamu amparatu a lettura
u libru di a vita, e fole
un ghjornu neve un ghjornu sole,
averisti forse briunatu
sì cun me qualchi innamuratu
vulia parte à l'avventura.


Ma ùn sì micca quì
è ùn hè colpa
nè d'u mo babbu
nè d'a mo mamma
hè cusi è sempre serà.


Tù u fratellu ch'ùn aghju avutu
sì tu sapessi  à u bughju
quante notte aghju pientu sola,
s'o t'avia avutu à u mo latu
sicura averisti truvatu
a parulluccia chì cunsola.


Sì a vita avia vulsutu
in dui averia spartutu
e strambacate è e risate,
averia ancu dimezatu
l'anniversarii è e vighjate
e prumesse à l'abbrucatu.


Ma ùn sì micca quì
è ùn hè colpa
nè d'u mo babbu
nè d'a mo mamma
hè cusì è sempre serà.


Tù quellu ch'ùn averaghju mai
mi sentu bè d'avetti fattu
ma fermi tù mutu è ciattu,
ti dirangiu mi perdunerai
quandu a vita dà è ripiglia
s'inventa omu una famiglia.




D'appressu à Mon Frère di Maxime Le Forestier.

samedi 5 mars 2016

Omayra

Quale seristi oghje
sì tù avii campatu ?
una mamma di famiglia
una sposa namurata,
sottu à u sole di Columbia
à mezu à la ghjente cara
quale seristi oghje
dimmila o Omayra...

Quale seristi oghje
sì nuvembre minacciosu
ùn t'avia cundannatu
à i guai è e suffrenze,
sì u vulcanu furiosu
ùn t'avia spiccatu
da l'amore di i toi
dimmila o Omayra...


Era zitelluccia eiu
è m'arricordu di tè
ciucciarella straziata
di a fanga prigiunera,
è di preghere è di pienti
fubbenu issi mumenti
sottu à l'ochji di u mondu
mi n'avvengu o Omayra...

Si n'era andata a sperenza
versu sponde scunnisciute
è fù cusì chì per sempre
i to ochji si sò chjosi,
aspettatu avianu tantu
un aiutu mai venutu
un sole ch'ùn lucerà
più per tè o Omayra.
                                            


U 16 di nuvembre di u 1985, in Columbia, dopu  à l'eruzzione di u vulcanu Nevado del Ruiz è trè ghjorni passati prigiunera di l'acqua cutrata è di blocchi d'astracu ,Omayra Sanchez more, davanti à e televisiò di u mondu sanu, testimoni di a so agunia.


Una pulemica hè nata, per via di l'incapacità di l'autorità columbiane à salvà a zitella (è tant'altre vittime) è u cumpurtamentu di quelli più penserosi di filmà o fotograffià chè di porghjeli succorsu.







mardi 9 février 2016

Preghera amerindiana

Quandu ùn seraghju più quì, cappiatemi
lasciatemi parte.
Aghju tante cose da fà è da vede
ùn pienghjite micca pensendu à me,
siate ricunniscenti per ‘ssi belli anni,
v’aghju datu a mo amicizia,
m’avete purtatu tantu gioia.
Vi ringraziu per l’amore testimuniatumi.
Ora hè tempu per me di viaghjà solu.
Per una stundetta forse serete tristi
ma a fede vi purterà sullevu è ricunfortu.
Seremu separati solu qualchi tempu.
Lasciate i ricordi appacià u vostru dulore.
Ùn sò micca luntanu ,è a vita cuntinueghja…
Sè v’avete bisognu chjamatemi è veneraghju.
Ancu s’ùn mi pudete più vede nè tuccà seraghju quì
è ascultendu u vostru core risenterete a dulcezza di u m’amore .
Quandu serà tempu per voi di parte,
seraghju quì per accoglievi.
Assente di u mo corpu, presente cun Diu.
Ùn andate à pienghju nantu à a mo tomba,
ùn ci sò micca, ùn dormu micca.
Sò i mille venti chi soffianu,
sò u luccichime di i cristalli di neve,
sò a luce nantu à i campi di granu,
sò l’acqua dolce d’auturnu,
sò u svegliu di l’acelli in a matina serena
sò a stella chì splende in a notte,
ùn andate à pienghje nantu à a mo tomba,
ùn mi ci trovu micca, ùn sò micca mortu.

D’appressu à un testu scrittu da Charlotte Néwashish-Flamand (amerindiana di a nazione Atikamekw di Manawan) per l’interru d’u so ziu.



samedi 25 juillet 2015

L'ombra




 



Mentre t’aspettava, in ‘ssu caffè,

di notte, à mezu à i briaconi


chì scaccanavanu per avè l’aria di ride,

mi paria chì tù ghjunghjissi tardi

è chì qualchissia ti seguitessi in carrughju.


Ti giravi prima di entre.


Insischita. Chjudii a porta.

È a to ombra firmava fora:

era ella chì ti seguitava.


A to ombra hè rimasta in carrughju

vicinu à ‘ssu caffè induve tantu spessu t’aghju aspettatu,

ma sì morta

è da tandu a to ombra cura à a porta

mi seguita à me, avà , quandu sortu

cun timore, cum’è una bestia.

S’o mi pientu si pienta.

S’o li parlu, si ne fughje.


06/06/15





L'OMBRE
Quand je t'attendais, dans ce bar,
La nuit, parmi des buveurs ivres
Qui ricanaient pour avoir l'air de rire,
Il me semblait que tu arrivais tard
Et que quelqu'un te suivait dans la rue.
Je te voyais te retourner avant d'entrer.
Tu avais peur. Tu refermais la porte.
Et ton ombre restait dehors :
C'était elle qui te suivait.
Ton ombre est toujours dans la rue
Près du bar où je t'ai si souvent attendue,
Mais tu es morte
Et ton ombre, depuis, est toujours à la porte.
Quand je m'en vais, c'est à présent moi qu'elle suit
Craintivement, comme une bête.
Si je m'arrête, elle s'arrête.
Si je lui parle, elle s'enfuit.
Francis Carco

Natu in 17 in Leidenstadt

S’era natu in 17 in Leidenstadt Nantu à ruvine insanguinate Seria statu un bravu o un peghju cristianu S’era statu Allemanu Di t...