vendredi 6 mars 2020

A capana di u piscadore


Face notte. A capana misera hè chjosa,
U locu hè umbrosu, è si sente qualcosa
Chì face lume attraversu l’attrachju scuru.
Reti di piscadori sò appese à u muru.
In u scornu in fondu duve qualchi piattarellu
Nant’e scance d’a cridenza luce un pucarellu,
Si vede un lettone cun longhe tendine stanche,
Vicinu, una strapunta copre vechje panche.
Cinque ciucci, nidi d’anime, penciuleghjanu.
U caminu altu duve e fiaccule veghjanu
Arrussisce u sulaghju scuru ; fronte ghjimbata,
Una donna preca in ghjinochje cum’è malata.
Hè a mamma. Sola hè. Fora, di bianca sciuma,
À u cele i venti i scogli a nebbia a notte pagna,
L’oceanu lampa un singhjozzu di calamaru.
L’omu hè in mare. Da zitellu hè marinaru…
Face un‘aspra battaglia contru à u scuru azardu
Acqua o burrasca, ci vole à sorte, ci vole à parte
Chì i ciucci anu a fame. Parte a sera solu
Quandu l’acqua hè nant’e scale d’a punta d’u molu.

06/03/20

                                         pittura Juan Gonzalez Alacreu

D’appressu à La cabane du pêcheur, di Victor Hugo.

jeudi 5 mars 2020

Desideriu-Federico Garcia Lorca


Desideriu
1920

Solu, lu to core calurosu
è nunda d’altru.
Lu mio paradisu, un campu
senza rusignolu
nè lira
cù un riu prudente
è una funtanella.
Senza ventu chì sprona
li frundami,
nè stella chì voglia
fà si fronda.
Una smensa luce,
chì seria una luciola
d’un altru ghjornu
in un campu
di sguardi rotti.
Chjaru riposu
duve tutti li nostri basgi,
nivuli sunadori
di l’eccu,
anderianu à sbuccià.
È lu to core calurosu
è nunda d’altru.

(Traduttu in lingua corsa da Guidu Benigni in Puesie scelte)




mardi 3 mars 2020

Cum’è tè


Vestuta di villutu avia l’ochji chjari
À fiancu à a so mamma in giru u parentatu
Ci fideghja distratta à u sole
Chì si ne và

U ritrattu hè ingiallitu ma ci viderai
L’amore in un surrisu una sera luntana
Li piacia à ascultà à Mozart è à Schumann

Cum’è tè cum’è tè cum’è tè cum’è tè
Cum’è tè cum’è tè cum’è tè cum’è tè
Cum’è tè ch’o fideghju cun amore
Cum’è tè chì t’addurmenti o tesora
Cum’è tè cum’è tè cum’è tè cum’è tè

Si n’andava à a scola in paese d’in ghjò
Amparava e leggi è i libri di storia
Cantava e granochje è e principesse
Di e fole

Li piacia a so puppatula i s’amichi
Soprattuttu Anna Ruth eppo Jeremie
È si serianu forse spusati in Varsuvia

Cum’è tè cum’è tè cum’è tè cum’è tè
Cum’è tè cum’è tè cum’è tè cum’è tè
Cum’è tè ch’o fideghju cun amore
Cum’è tè chì t’addurmenti o tesora
Cum’è tè cum’è tè cum’è tè cum’è tè

Si chjamava Sarah ùn avia ott’anni
A so vita era ghjochi, sogni di verani
Ma altra ghjente un ghjornu l’hà purtatu affanni

Avia i t’ochji chjari è avia a t’età
Zitelluccia tranquilla da tutti amata
Ma ùn hè micca cum’è tè nata quì è avà

Cum’è tè cum’è tè cum’è tè cum’è tè
Cum’è tè cum’è tè cum’è tè cum’è tè
Cum’è tè ch’o fideghju cun amore
Cum’è tè chì t’addurmenti o tesora
Cum’è tè cum’è tè cum’è tè cum’è tè
Cum’è tè cum’è tè cum’è tè cum’è tè

 03/03/20

Fotografia web, zitelli è donna daretu à i fili spinati in Birkenau



D’appressu à Comme toi (parulle Jean-Jacques Goldman)


lundi 2 mars 2020

O lu mo babbu è la mo mamma !


O lu mo babbu è la mo mamma ! O i mo cari defunti, chì avete campatu cun tanta mudestia in ‘ssa casuccia, à voi devu tuttu !
U to ardore, curagiosa mamma, u m’ai trasmessu. S’aghju sempre assuciatu a grandezza di a scienza à quella di a patria, hè perchè eru impastatu di i sentimenti chè tù m’avii ispiratu.
È tù, caru babbu, a to vita fù faticosa quant’è u to mistieru, m’ai mustratu ciò ch’ella pò fà a pazienza in l’impegnu à longu andà. À tè devu a tenacità in lu travagliu d’ogni ghjornu ; avii e qualità perseveranti chì rendenu e vite utili, è dinù l’ammirazione per l’omi di prima trinca è per e grandi cose. Guardà in sù, amparà sempre di più, circà à elevassi sempre, eccu ciò chè tù m’ai insegnatu. Amparendumi à leghje, eri penserosu d’amparammi a grandezza di a Francia.
Siate benedetti l’unu è l’altru, cari parenti, per ciò chè vo site stati, è lasciatemi dedicavvi l’omagiu fattu oghje à ‘ssa casa.

02/03/20

D’appressu à u discorsu di l’inaugurazione d’una lastra cummemurativa posta nantu à u muru di a casa nativa di Louis Pasteur in Dôle.
Discorsu fattu da Pasteur stessu, chì ne prufitta per ripurtà ‘ss’omagiu nantu à i so parenti smariti.




samedi 29 février 2020

Corrida


Dipoi u tempu ch’aspettu
in ‘ssu pezzu bughjosu
sentu a ghjente chì ride è canta
in fondu à u curridò
qualchidunu hà toccu u marchjone
è sò corsu ver di u ghjornu
aghju vistu e fanfare e barriere
a ghjente à l’intornu.

À u pruncipiu m’hè parsu
ch’ellu era solu un ghjocu
ma l’usciu hè chjosu in ‘ssu locu
è l’aiutu scarsu
anu chjosu daretu à me
di paura ch’o mi n’andessi
ma a ferà finita
‘ssa stupida ballerina.

Serà seriu ‘ssu mondu ?
Serà seriu ‘ssu mondu ?
Andalusia mi n’arricordu
i prati è i catti vicinu
ùn mi face micca trimà
 ‘ssu mezu muschinu !
L’aghju da chjappà cun u so cappellu
falli girà cum’è un sole.

Stasera a moglie di u tureru
s’addurmenterà sola
serà seriu ‘ssu mondu ?
serà seriu ‘ssu mondu ?
n’aghju persiguitu ombre
guasi toccu e so ballerine
m’anu pichjatu forte in collu
da ch’eo mi chjini.

Da duve sorte ‘ss’acrubatu
cun u so custume di carta
ùn aghju amparatu à cumbatte
una puppatula
sente a rena sottu à u mo capu
chì piacè, quantu face prò
ch’ella venga a fine prestu
Andalusia mi n’arricordu

I sentu ride mentre spatansciu
sentu a trumbetta chì ribomba
Serà pussibule di ghjucà tantu
in giru à una tomba?
serà seriu ‘ssu mondu ?
serà seriu ‘ssu mondu ?

29/02/20
D’appressu à La corrida
Parulle Francis Cabrel






O Maria



O Maria sì tù sapessi
Quantu male ch’aghju addossu
O Maria s’o pudessi
In bracce à tè truvà riposu
Svanita la mo nucenza
Eri per me l’ultima scenza
Pocu à pocu ti ne vai
Malgradu i mo sforzi addisperati

È più nunda serà cum’è prima
Aghju vistu più morte chè vita
L’omi sò tocchi di scimità
Cos’ùn deria per sminticà…
O Maria sì tù sapessi
Quantu male ch’aghju addossu
O Maria s’o pudessi
In bracce à tè truvà riposu
Corgu da l’alba à l’abbrocu
Senza sapè duve vocu
In lu rimore in lu fume
Vecu u sangue corre à fiume


Pianu pianu s’avvicina u ghjornu
Ci vulerà à esse curagiosu
Cullà à u fronte in prima ligna
Ti pregu fammi un segnu o Maria
È chjinatu in l’erba mi svegliu
Aghju avutu a morte à fiore di pelle
È m’hà prumessu un rigalu
Vacanze cun u s’ultimu ballu
O Maria sì tù sapessi
Quantu male quant’affanni
In cele t’aspetteraghju
Chè tù venga à ritruvammi
In cele t’aspetteraghju
Chè tù venga à ritruvammi

11/01/20



 (Marie, parulle Gérald de Palmas)


jeudi 27 février 2020

Statua di donna cun e mani liate




Ognunu ti dà subitu u nome di statua
Ed eo ti chjamu donna.

Orni un giardinu publicu.
Da luntanu ci inganni.
Omu crede chè tù sia mezu arritta
In ricordu di un bellu sognu,
Pigliendu u to slanciu per campallu.
Da vicinu u sognu diventa chjaru :
Ai e mani liate in u spinu
Da una corda di marmaru
È cum’è tù ti teni, hè a to vuluntà
Di truvà qualcosa chì t’aiuti
À fughje l’angoscia di u prigiuneru.
T’hà cumandatu omu cusì à u scultore :
Una prigiunera.
Un poi tene in la to manu nè l’acqua
Nemmancu u minimu fiore.
E to mani sò liate.
Ùn hè solu u marmaru chì t’incatena
Tale Argus.Sì qualcosa avessi da cambià
In lu viaghju di i marmari,
Sì e statue entressinu in lotta
Da conquistà a libertà, l’ugualità
Cum’è i schiavi,
I morti
è u nostru sentimentu,
Tù camineristi
In ‘ssa cusmugunia di i marmari,
mani liate
Prigiunera.

Ognunu ti dà subitu u nome di statua
Ed eo ti chjamu donna.
Micca tantu perchè u scultore
Hà cunfidatu una donna à u marmaru
È chì e to iglie prumettenu
Una fertilità di statua,
Una bella racolta d’immubilità.
Per via di ‘sse mani liate chè tù ai
Da ch’o ti cunnoscu, da seculi,
Ti chjamu donna.

Ti chjamu donna
Perchè sì prigiunera.

27/02/20

Da una puesia di Kiki Dimoula, puetessa greca (06/06/31-22/02/20)
In Le peu du monde suivi de Je te salue jamais.Editions Gallimard
2010.

Cuscenza di l’inghjustizia fatta à e donne attraversu a cuntemplazione di una statua di donna.




mercredi 26 février 2020

U fruttetu



In l’ortu, inzuccaratu di carofuli è sambula
quandu l’alba hà incrusciatu a piverella frunduta
è chì i calafroni pazzi, appesi à e pumate,
trimuleghjanu, di guazza è di suchju imbriacati,
veneraghju sottu à l’azuru è a nebbia chì balla,
briaca di u tempu vivace è d’u ghjornu ritrovu ;
u mo core s’arrizzerà cum’è u ghjallochju à l’alba
chì canta senza piantassi ver di u sole novu.
L’aria calda è bianca allatterà a virdura,
u sforzu generosu è cautu di a piantina,
a ‘nsalata viva eppo u bussu di a cunfina,
a buchjula chì gonfia sinu à fà un’apertura.
A terra bangata induve maturisce a grana
ondulerà, allegra è dolce, un solcu dopu à l’altru,
fiera di sente in la so carne sottuterrana
u destinu di a vigna è di a biada serratu.
Prugnoni tornanu russini sopr’e foglie incollate
nantu à u muru di petra da u sole scaldatu ;
è a luce s’impachjerà di ogni chjassu scurdatu
duve ferà da vestitu l’ombra d’e viole sbucciate.
Cum’è un gustu di rinascita è di cosa suchjosa
cullerà da a zucca incrusciata è da u milone,
è meziornu infiarerà l’erba silenziosa,
serà cheta è longa ‘ssa ghjurnata di sulleone.
È a casa paterna cun u vechju tettu di teghje,
si lascerà a porta scura è l’alette aperte,
da rispirà l’odore di i rubi è di i cutogni,
pisiu è spapersu in tondu à i sepali verdogni;
Dolce è indifferente u mo core serà in pendita
cum’è u frundame soffice di e baghjine à l’ascosu
induve, a notte, a guazza si pone è serpighja
è scola senza guastalli u sognu nè u riposu.
Seraghju franca da l’amarezza è da u timore,
stanca cum’è un giardinu duve un tempu ci hà piossu,
cheta cum’è un stagnu chì luccicheghja è fuma à l’albore,
nisun penseru in mente nisuna suffrenza adossu,
ùn saperaghju più nunda di l’affari di ‘ssu mondu,
di e pene di a mo vita è di a mo nazione,
steraghju à sente cantà in u mo core prufondu
a pace armuniosa di a germinazione.
In u mo candore ritrovu è a mo semplicità,
ùn averaghju più nisun orgogliu è seraghju tale
à e mo surellucce, a gruseglia è a pampana
chì sò frà altre u piacè amabile di l’estate;
Da tantu seraghju cummossa è à ‘ssa terra liata
penseraghju esse ci stata digià interrata,
è mischiammi, da viva, à u misteru languente
chì nutrisce è fiurisce da i corpi tutte e piante.
Fatta fine serà ghjusta è serà bona di crede
chì i mo ochji ondighjanti sò cum’è issu linu,
è chì u mo core, ardente è pisiu, hè issa pera
chì maturisce pianu pianu à u sole estatinu…



26/02/20
D’appressu à Le verger, Anna de Noailles

lundi 24 février 2020

Dilla (Words, F.R David)

Dilla ùn hè faciule
cume truvà a via per dì ch’o tengu à tè
ùn hè faciule
dilla ùn hè faciule
serà a sola via per dì ch’o tengu à tè
ùn hè faciule

Eccu sò un musicante
cun meludie in la mente
ma e mo parulle sò sgalabate
apru lu mio core à tè
spergu chè tù mi credi chì…

Dilla ùn hè faciule
cume truvà a via per dì ch’o tengu à tè
ùn hè faciule

Eccu a mo corcia canzone
scritta per tè cun passione
nisun sensu ascosu quandu dicu
ch’o ti tengu caru amore
è ti pregu credimi chì…

Dilla ùn hè faciule
cume truvà a via per dì ch’o tengu à tè
ùn hè faciule
ùn hè faciule…dilla ùn hè faciule

Dilla ùn hè faciule
cume truvà a via per dì ch’o tengu à tè
ùn hè faciule
ùn hè faciule
serà a sola via per dì ch’o tengu à tè
ùn hè faciule

D’appressu à Words, parulle Tommy Boyce/Bobby Hart

24/02/20

https://www.youtube.com/watch?v=2h7XPx1XJQo

samedi 22 février 2020

Matine zitellesche


Ed era cuntenta tandu, ancu à mezu à u dulore.
U mo sguardu smaravigliatu s’apria tale un fiore.
A notte, presentia l’aurora è a so bocca ambrata.
Mi svegliava; mi piacia à u muru a carta culurata ;
Circava à induvinà s’ellu facia bellu à l’ortu ;
U sole à e tendine appiccava a so cullana d’oru.
Stava à sente u cantu chetu è pisiu ch’ella modula
A forte, a testarda ma tranquilla è vechja pendula.
Mi dicia in me stessa : « Eccu! Sett’ore di matina;
U ci passeremu à corre in l’erba ‘ssu ghjornu d’estatina,
Vicinu à u chjarasgiu dalmatu è à a cicala,
Un ghjornu sanu à paspà ciò ch’a natura ci rigala,
À corre appressu à a gioia in giru à i rusulaghji tondi,
À ballà in l’azuru chjaru cun i muschini giocondi,
À penciulà guasi, azzicati da a luce turchina,
Mustrendu u nostru visu più dolce, quellu d’a zitellina… »

22/02/20
D’appressu à Matins d’enfant, di Anna de Noailles.



jeudi 20 février 2020

Primu surrisu di u veranu



Mentre à e so opare vane
l’omi spatanscioni si ne vanu
Marzu ride di l’acque piuvane
è in secretu acconcia u veranu.

Per e piccule pratelline
in a campagna addurmintata
stira bianche cullarine
è bottuli d’oru intaglia.

In a vigna in l’ortu supranu
Va, tinghjidore nuttambulu
ciuffettu di cignu in manu
da infarinà l’amandulu.

Mentre a natura si riposa
Marzu fala à l’orte deserte
allaccia bottuli di rosa
à imbusti in villutu verde. 

Allegru cumpone sulfegi
ch’ellu fisca pianu à i merli
sumena ancu passaneve
è viulette quantu ne vene.

Nant’u criscione di a funtana
arechja pinza beie u cervu
cun a so manu ascosa sgrana
e campanelle d’u mughettu.

Sott’à l’erba, per chè t’a cogli
ci mette una fragula rossa
è da paratti da u sole
cappelli di fronde accozza.

È quandu a so faccenda hè compia
chì u so regnu hè per finisce
à u sogliu d’aprile dice:
“Veni o veranu a casa hè pronta !”

Livia-Maria Ciccoli
19/02/20

D’appressu à Premier sourire du printemps, di Théophile Gautier.



Natu in 17 in Leidenstadt

S’era natu in 17 in Leidenstadt Nantu à ruvine insanguinate Seria statu un bravu o un peghju cristianu S’era statu Allemanu Di t...